முடிவிலாக்கீர்த்தி பெற்றாய்

இங்கிலாந்தில் ஒரு நாள். . காந்திஜிக்கு ஒரு விருந்துக்கு அழைப்பு வந்திருந்தது .அதை
தருபவர்கள் இந்திய சங்கத்தின் அங்கத்தினர்கள் .மாலை 6 மணிக்கு ஆரம்பம் ,
காந்திஜி நேரத்திற்கு முக்கியத்துவம் கொடுப்பார் ஆகையால் நேரம் தவறாமல்
குறிப்பிட்ட நேரத்துக்கு முன்பாகவே ஆஜராகிவிடுவார் .ஆனால் அன்று ஆறு மணி நெருங்கியும் இவர் வரவிலை . இது போல் ஒரு நாளும் நடந்தது இல்லையே என்று
குழம்பினார் சங்கத்தலைவர் . பலர் விருந்துக்குத்தேவையான ஏற்பாடுகளைச்செய்தபடி
இருந்தனர் ,
சங்கத்தலைவர் கிச்சனுக்குள் எல்லாம் எந்த அளவு தயாராகி இருக்கிறது என்று தெரிந்துக்கொள்ள போனார் அப்படியே அதிர்ந்துப்போய் நின்றார் .
அங்கு காந்திஜி அங்கு வேலைச்செய்த பலருடன் சேர்ந்து சமையல் வேலையை
கவனித்துக்கொண்டிருந்தார்
தலைவர் வேகமாக அவரை நெருங்கி 'என்ன பாபுஜி நீங்கள் இங்கேயா?
நீங்கள் அல்லவா சிறப்பு விருந்தினர் நீங்களே சமையல் வேலையைச்செய்யலாமா?
வாருங்கள் போகலாம் "

"சகோதரா நானோ சுத்த சைவம் இருக்கும் இடமோ இங்கலாந்து இங்கு சைவ உணவு
தயாரிப்பது கடினம் அதுவும் எனக்குத்தேவையான உணவு அவர்களுக்குத்தெரியாது
ஆகையால் நான் மாலை நாலு மணிக்கே இங்கு வந்து விட்டேன் இப்போது முடிந்து விட்டது ஆறுமணி விழாவுக்கு நான் ரெடி " என்றார்

அப்போதுதான் அங்கு வேலைப்பார்த்தவர்களுக்கு தங்களுடன் இருந்தவர் காந்திஜி
என்று தெரிய வந்தது அவரது எளிமையைப்பார்த்து வியந்து நின்றனர் அவர்கள் .

காந்திஜி எப்போதும் தன் பொக்கை வாயைக்காட்டியபடி இருப்பார்.அதாவது எப்போதும்
அவர் முகம் சிரித்த முகமாகவே இருக்கும் .மலர்ந்த முகம் என்றால் அவர் முகத்தைச்
சொல்லலாம்
ஒரு நாள் ஒருவர் அவரிடம் " பாபூஜி நாட்டில் இத்தனைப்பிரச்சனைகள் இருந்தும்
இத்தனைப்பொறுப்புக்கள் இருந்தும் உங்களால் எப்படி மலர்ந்த முகத்துடன் இருக்க
முடிகிறது தினமும் பல கவலைகள் சூழும்படி சந்தர்ப்பமும் அமைகிறது ஆனாலும்
எப்படி புன்னகையுடன் அமைதியாக இருக்கிறீர்கள்?

"இந்த மன அமைதியும் மகிழ்ச்சியான மனமும் தான் என்னைக்காப்பாற்றி வருகின்றன,
இவை இல்லாவிட்டால் நாட்டின் நிகழ்வுக்கும் எனக்குள்ள பொறுப்புக்கும் கவலைகளின்
மூட்டைக்கும் எப்போதோ என் வாழ்க்கை முடிந்திருக்கும்"

என்று பதிலுறைத்தார் . இதிலிருந்து ந்ம் எல்லோருக்கும் தெரிவது புன்னகை என்ற
மருந்து தான் உடல் நலத்துக்கு மிக முக்கியமான ஒன்று

மஹாத்மா காந்திஜியின் பிறந்த நாளில் அவரை நினைத்து வணங்குகிறேன்
"